پلاستیک هایی با دمای کاربری بالاتر از 200 °C ، سوپر ترمو پلاستیک های مهندسی

هنوز هم در باور بسیاری از افراد پلاستیک ها گروهی از مواد هستند که بایستی نگران نرم شدن آن ها در دماهای بالا بود، برای مثال بالاتر از 100 °C، ممکن است اجزای سازنده آن ها به سطح مهاجرت کنند و فقط الزامات کاربری های معمولی چون بسته بندی های یکبار مصرف را برآورده می کنند. اما اگر نگاهمان را قدری گسترده تر کنیم و به چشم یک مهندس به پلاستیک ها نگاه کنیم، به خانواده پلاستیک های مهندسی میرسیم که می توانند ساعت ها در دماهای بالاتر از 100 °C سرویس دهی کنند و طیف وسیعی از قطعات خودرو به کمک آن ها تولید می شود. اما این بخش می خواهد به پلاستیک های مهندسی نیز اکتفا نکند و انتظارات خود را فراتر از خواص پلاستیک های مهندسی قرار دهد. باید دید آیا پلاستیک هایی هستند که پا به پای فلزات در دماهای بالا سرویس دهی کنند؟

اگر PVC برآورده کننده الزامات کاربری قطعه مورد نظر ما باشد، بایستی حتما به فکر انتخاب استابلایزر حرارتی مناسب، یا همان استابلایزر حرارتی باشیم. در بخش های قبل به صورت مفصل با انواع استابلایزر های حرارتی مورد استفاده در تولید قطعات مختلف مبتنی بر PVC آشنا شدیم. مسئله پایدارسازی PVC در برابر حرارت آنقدر مهم است که در کنار خانواده بزرگ پایدارکننده های حرارتی، گروه کمک پایدارکننده حرارتی (Co-stabilizer) نیز توسعه داده شده اند. همانطور که از اسم این افزودنی ها بر می آید با استفاده از آن ها همراه با پایدارکننده حرارتی اصلی، منجر به افزایش اثربخشی استابلایزر می شوند. این بخش نکات کاربردی را در ارتباط با این افزودنی ها مطرح خواهد کرد.

چه راهکارهایی برای جلوگیری از تجمع الکتریسیته ساکن در قطعات پلاستیکی وجود دارد؟

همه ما با پدیده الکتریسیته ساکن و تجمع آن در قطعات مختلف آشنا هستیم و تجربه تخلیه این بار الکتریکی و همچنین مشاهده تجمع گرد و غبار روی سطوحی که دچار این پدیده شده اند را، داریم. ریشه وقوع این مشکل به مقاومت الکتریکی این قطعات بر می گردد. در این مقاله به بررسی راهکارهای جلوگیری از تجمع الکتریسیته ساکن میپردازیم.

previous arrow
next arrow
Slider