نقش حیاتی چسب های بین لایه ای در بسته بندی های چند لایه

در بخش های قبل در خصوص کاربرد Tie Layer ها و نکات مهمی که باید در انتخاب گرید مناسب آن ها در نظر داشته باشیم، صحبت کردیم. در آخرین بخش که لینک آن در ادامه قرار داده شده است، در خصوص خانواده های مختلف چسب های بین لایه ای یا همان Tie Layer ها صحبت کردیم.

در این قسمت در خصوص پارامترهای فنی مربوط به ساختار چسب ها و نکاتی در فرایند تولید بسته بندی های چند لایه صحبت خواهیم کرد که بر عملکرد بسته بندی نهایی تاثیر مستقیم دارد و حتی ممکن است عملکرد کل بسته بندی را زیر سوال ببرد.

پیش فرض این مقاله بر این است که ساختار مناسب برای یک بسته بندی چند لایه به درستی انتخاب شده است. برای مثال انتخاب تعداد و نوع لایه ها و همچنین ضخامت هر لایه به کمک محاسبات مهندسی تعیین شده است. برای این کار در نظر گرفتن خواص مکانیکی مورد نیاز بسته بندی و همچنین الزامات عبورپذیری بسته بندی در برابر گازهای گوناگون و بررسی اتمسفر مورد نیاز برای بسته بندی ضروری است. در مرحله بعد لازم است گرید پلیمر مناسب برای هر یک از لایه ها به درستی انتخاب شود. در این مقاله در خصوص نکات فنی مهم در انتخاب گرید چسب های بین لایه ای مناسب صحبت خواهیم کرد.

Multilayer Packaging

گرید Tie Layer مناسب برای یک ساختار چند لایه که توسط روش های Film Blowing یا Casting تولید می شود، با گرید مناسب برای Blow Molding که در تولید انواع بطری و تیوب به کار می رود، متفاوت است و این مهمترین نکته فرایندی است که روش تولید بسته بندی مورد نظر بر انتخاب گرید مناسب Tie Layer دیکته می کند. این ویژگی به صورت مستقیم تحت تاثیر پلیمر پایه ( انواع پلی اتیلن و پلی پروپیلن بر اساس ساختار بسته بندی چند لایه) چسب بین لایه ای است. پایه پلیمری چسب Tie Layer بایستی سازگاری کافی با لایه هایی که در دو طرف چسب قرار می گیرند نیز داشته باشد و این سازگاری از نقطه نظر رئولوژیکی و شیمیایی مهم است. در بعد شیمیایی چسب های بین لایه ای از یک سو در تماس با لایه های پلی الفینی چون پلی اتیلن و پلی پروپیلن هستند و در طرف دیگر در همسایگی PA، آلومینیوم و EVOH قرار می گیرند. در موارد خاص و ساختارهای ویژه، پلی استایرن (PS) نیز در این ساختارها قرار می گیرد. به همین دلیل در ساختار چسب های بین لایه ای گروه های قطبی لازم برای ایجاد چسبندگی با لایه های PA و EVOH قرار می گیرند. تعداد و توزیع این گروه ها استحکام چسبندگی ایجاد شده در بسته بندی چند لایه را تعیین می کند. اما این رخداد فنی به این سادگی نیز بدست نمی آید و در واقع گروه های قطبی بایستی روی زنجیره های پلیمر پایه قرار بگیرند. گروه های قطبی چون مالئیک انهیدرید به کمک فناوری Grafting روی زنجیره پلیمر پایه ( مانند انواع پلی اتیلن و پلی پروپیلن) قرار می گیرند. این واکنش شیمیایی واکنش های جانبی و فعالی را در پی دارد که منجر می شود مالئیک انهیدریدها به صورت جداگانه واکنش دهند و به زنجیره پلی الفینی نچسبند. همچنین استفاده از عناصر شیمیایی مختلف در فرایند Grafting، تخریب پلی الفین پایه را نیز به دنبال دارد. به همین دلیل است که تولید این چسب های بین لایه ای از نظر فناوری در گروه پلیمرهای با فناوری بالا (High-Tec.) قرار می گیرند و توصیه مراجع علمی به صنعتگران نیز این است که در حین انتخاب گرید چسب بین لایه ای مناسب دقت کافی را در تعیین محتوای مالئیک انهیدرید Graft شده موثر و آزاد به کار گیرند و همچنین خواص پلیمر پایه را نیز به دقت بررسی و صحت سنجی کنند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *